H1 30/11/’13

Samen uit, samen thuis (wedstrijd)

Na een gênante uitwedstrijd tegen de toenmalige nummer 2 (SV Argon H1) kregen de LUSV heren zaterdag 30 november een herkansing.

Als voorbereiding hebben we weken aan onze nieuwe zone offence moeten werken onder Klaas (de coach). Dit was hard nodig na het pak slaag na het slimme zone defence spel van de heren van Argon. Tot groot genoegen van Heren 2 die met ons mee trainen. Die kunnen nu een perfecte zone offence… ze zoeken in hun competitie alleen nog steeds een team die zone defence tegen hen speelt!

Niet alleen was er hard getraind door de mooie mannen van het eerste, het tweede ingrediënt van een goede voorbereiding bestaat namelijk uit: team building. De vrijdag avond voor de wedstrijd was Tom zijn afstudeerborrel, waar we met het hele team aanwezig voor waren (minus Jelke want die moest naar de verjaardag van zijn overgrootoma! Maar Hoppe was er wel!). Al rond een uur of 22:00 was het team gezellig aan het speciale geel met witte H1 Energy Drink (lees; bier). Onze italiaan had helaas wat moeite om de locatie te vinden (hij had al iets te veel hiervan genuttigd) maar is dankzij onze Jerry toch nog op het feest aangekomen rond 23:00 (fashionably late). Nadat Tom & Jerry eindelijk herenigd waren kon het feest beginnen.

Aldaar hebben we met zijn allen goed kunnen genieten van onze inmiddels tweede team dokter (en de naakt fotos uit zijn jeugd) onder het genot van veel en gratis pils (sorry Tom). Toen de laatste ronde omgeroepen werd hebben we met z’n allen nog een aantal extra laatste biertjes voor elkaar gehaald (wederom: sorry Tom). Op dat moment was de afwezigheid van onze Italiaan nog niemand opgevallen. Nadat Tom z’n eerste (nog niet verkregen) salaris er doorheen was, werd het tijd om nog even ‘De Kroeg’ in te duiken. Een gedeelte van het team was al weg met de fiets en de tweede groep met de twee junioren (Paul en Jurriaan), de senioren (Jerry en Maurice) en de bob (Luca) volgden te voet. Toen we in de hagel, wind en regen voor het LUMC stonden liepen we langs een straal bezopen persoon die niet meer in staat was om zijn fiets en zichzelf in evenwicht te houden. Iedere poging die hij maakte resulteert in een face plant tegen de grond of zijn fiets. Na een aantal minuten er om gelachen te hebben besloten we toch maar om die arme man maar even te helpen (zo erg was het wel). Eenmaal bij de man aangekomen (…die half bewust op de grond lag) was de verbazing en het gelach van de Heren niet meer terug te houden… JA! onze Italiaan Jacopo was dat! Hij moet dus minimaal een half uur over 300 meter hebben gedaan. We hebben hem toen maar onder arm genomen een naar huis gesleept, ten koste van een planten pot. De nacht is rond 03:30 geeindigd in De Kroeg onder veel gelach. Samen met zijn broer en de leden uit zijn band is Tom uiteindelijk zelf ook nog vrolijk aangesloten om dit verhaal als een van de eerste te mogen aanhoren.

De volgende ochtend (middag) om 12:45 stonden we dan, met zijn allen, op het basketbal veld van het USC. Samen uit hadden we achter de rug, maar nu…. samen thuis. De eerste vraag was of Tom nou eigelijk al een baan had, zijn antwoord viel tegen, hij bleek meer te gaan verdienen dan wij (u begrijpt dat Tom mede-auteur van dit artikel is geweest).

De vermoeide hoofden met iets wat kleine oogjes voorspelde weinig goeds, maar iedereen deed vrolijk mee aan de gloednieuwe professionele warming up. Terwijl men aan het nagenieten was van afgelopen avond bleek onze Italiaan geblesseerd aan zijn enkel… en daarom lag hij nog in zijn bed. Elke net afgestudeerde dokter weet natuurlijk dat het bij een enkelblessure heel normaal is dat je hoofdpijn hebt en af en toe je longen uit je maag kotst.

Dit alles resulteerde in een aangename wedstrijd. Met de minimale benodigde (of maximaal aanwezige) hoeveelheid energie werd het eerste kwart gewonnen door onze 3-pt schutters (1x Maurice/Paul, 2x Tom). Hierdoor konden we in de tweede kwart geduldig te werk gaan voordat onze H1 Energy Drink van de voorgaande avond zijn werk ging doen. Wat inmiddels wel voor had gezorgd dat onze centers (met name Nieuwenhuis) wakker waren geworden. Rondom half-time kwam er helaas wel de nodige frustratie naar boven nadat de tegenstander wat tegenstand (vandaar de naam!) begon te geven. De weledelgeleerde heer LUSV Slaaptekort liet zich hier toch even goed kennen. De scheidsrechters hadden moeite de wedstrijd nog netjes te laten verlopen en af en toe leek het wel alsof deze twee teams elkaar in de weg liepen na een avond stappen. Echter hield Klaas onze coach het hoofd koel. Niet met ijs omdat hij ook een kater had, maar in figuurlijk zin. Hierdoor normaliseerde gelukkig vrij vlot het gedrag op het (slag)veld.

In derde kwart werd het nog even kortdurende spannend. Gelukkig zorgde het goede gevoel van voorgaande avond, samen met het eindelijk aangeslagen H1 Energy Drink, ervoor dat we deze wedstrijd niet uit handen wilden geven. Argon werd met de rug tegen de muur gedrukt. Eerst twee Veerkamp-achtige inside moves met een bonus vrije worp (welke netjes in het netje gingen). Gevolgd de geluiden Swishhhh! Swischh! Twee driepunters van dokter Witteveen. Luca ontdekte ondertussen dat hij met zijn brede gestalte toch eigelijk heel goed in staat bleek om zijn tegenstanders van zich af te schudden. En aangezien uiteindelijk Paul gewoon lekker zijn Ramler-ding bleef doen konden we deze wedstrijd definitief naar ons toe trekken.

Na het gebruikelijke handtekeningen uitdelen aan de kinderen van de judo kon dit zeer geslaagde weekend maar op 1 plek worden afgesloten: onder de douche. Hier werd zoals gebruikelijk weinig gescoord.

In korte tijd bleek een zeer hecht team gebouwd (vandaar de term team building) waar alle vrouwen altijd graag naar kijken. En vandaag was het spel ook nog eens aangenaam om aan te zien!

Matchwinner
Jacopo: 27 pinten, 0 punten

20140119-212950.jpg