Redactioneel

Waarde LUSV’er,

Voor u ligt het tweede nummer van High Post, op de valreep voor het einde van het seizoen. Door met twee nummers uit te komen hebben we de productie van vorig seizoen al twee keer verdubbeld! 

Onlangs bezocht ik een thuiswedstrijd van het eerste Dames team. Als oude man vielen mij meerdere dingen op. Allereerst de speelsters zelf: toen ik nog studeerde liepen dames nog in verkapte volleybalbroekjes die het onderlichaam tot op een derde van de dijen net zo nauw omsloten als de huid van een leverworst. Allesbehalve charmant. De dames van nu lopen in unisex bungalowtenten en toch is dat een esthetische verbetering. Dan de schoenen: twintig jaar geleden moesten de dames het doen met herenschoenen. Was een kleinere maat niet voor handen, dan werd de overgebleven voetruimte opgevuld met een extra paar sokken. Het zag er uit alsof ze Moon Boots droegen. Tegenwoordig razen de dames over het veld in lichtgewicht, getailleerde damesschoenen, vaak in modieuze kleurstellingen. De bitjes zijn echter niet veranderd en zorgen nog steeds voor een onaantrekkelijke vervorming van het gezicht. Natuurlijk, bescherming van de eethoek staat voorop, maar is het met de huidige stand van de tandheelkundige wetenschap niet mogelijk om een fraaier ogende oplossing te verzinnen? Het aflakken van tanden met tien lagen UV-lak, gelijk een winkelvloer? 

Dan het publiek. In mijn tijd zaten de vrouwelijke toeschouwers te trutten met kopjes thee en vieze zakjes. Anno 2010 zitten de meisjes met hun mobiel in de ene en een fles Warsteiner in de andere. En denk niet dat ze na één fles zo dronken zijn dat ze de fles aan het oor drukken en de telefoon aan de lippen brengen, nee, er wordt steady doorgetankt zonder noemenswaardige coördinatiestoornissen. Ook hun aanmoedigingen zijn anders dan twintig jaar geleden. Niet zozeer de inhoud en het volume, maar de toonhoogte: vroeger klonk het als glasbrekend hoog gekrijs, tegenwoordig hebben dames een diep timbre dat doet denken aan wijlen Barry White. 

Maar mijn aandacht werd nog het meest afgeleid van de wedstrijd (die overigens door onze Dames werd gewonnen) door de tafelplaatsers op het ernaast gelegen veld: wat een gratie, wat een choreografie! Het is niet zomaar een paar tafels neerkwakken voor een tentamen, het is pure passie! Een fascinerende kruising van tai chi, ballet en powerliften met curlingachtige kwaliteiten. Maak dit meteen een Olympische sport, met een eredivisie voor studentensteden in ons land, Europa League tegen Oxford, Ulm en Bologna! Verschillende onderdelen: 100 tafels in de kortste tijd, verplichte figuren (de Waaier, de Vliegende Kraanvogel), of in estafettevorm: 4 x 100 meter tafels plaatsen. Mooie lichtgewicht competitietafels van Spalding (stuiteren beter). Voor de winter: Tables On Ice met spandex outfits en kekke schaatsjes voor deze, vaak gebierbuikte, spierbundels. Dat ik niet de enige aanwezige was die geboeid werd door dit ogenschijnlijk marginale tafereel bleek toen een tegenstandster van de Dames ging informeren of er in haar regio ook een Tafelplaatsclub was. De besnorde (want dat levert bonuspunten op) Eerste Kwakker schudde zijn grijze kop. 

Wat wil ik hier mee zeggen? Enerzijds veranderen schoenen en toonhoogte, consumpties en broekjes voor je het weet, anderzijds is het kwakken der tafels al 100 jaar onveranderd gebleven en toe aan een revolutie. Behouden of veranderen, hakken in het zand of go with the flow? Laat deze uitgave een hulpmiddel zijn om een keuze te maken in de wervelwind aan meningen, ontwikkelingen en hysterische hypes van het dagelijkse (basketbal)bestaan. 

Namens de redactie,

Ingmar